Blog: Contact maken kun je niet forceren

Leonie van de Wal als Diva Dichtbij

27 april 2016 -

Contact maken kun je niet forceren

Een dag uit het leven van een Diva Dichtbij

Op 29 maart treed ik op in Apeldoorn. Ik bezoek er 3 huiskamers in de Heemhof. Het worden heel verschillende optredens, die mij doen beseffen wat de kern van het werken als Diva Dichtbij is. 

Forceer nooit contact bij iemand met dementie

In woonkamer 1 heerst een gezellige sfeer, omdat een mevrouw jarig is. Natuurlijk zingen we 'Lang zal ze leven'. Er zitten ook twee zogenaamde 'zenners'. Zij zitten ineengedoken en met hun ogen dicht, om zo de binnenkomende prikkels te verminderen. De partners van deze mannen, die ook bij het optreden aanwezig zijn, lijken dit niet helemaal te accepteren: 'Henk! Kijk eens! Geef de diva eens een handje!' Maar als Diva Dichtbij forceer je nooit contact, maar tast je af waar de ander met zijn beleving is. Ik zie aan de houding van een van de twee mannen dat hij me, zonder te kijken, allang heeft waargenomen. Later heeft de andere man zijn ogen wijd open en zoekt mijn blik. We maken contact en ik bied mijn hand aan. Met een schokkerige beweging brengt hij zijn hand naar de mijne. Zijn vrouw is zichtbaar ontroerd dat hij uit zichzelf contact zoekt. Ik pak ook haar hand en zo dansen we met zijn drieën op een rustig lied.

Contact maken met ‘roepers’

In woonkamer 2 zitten een paar zogenaamde ‘roepers’. Hun manier om te voelen dat ze er nog zijn en ertoe doen is door zich veelvuldig en hard te laten horen. Ik geef ze al mijn aandacht tijdens 'Droomland' en probeer ze daarna niet te veel aandacht te geven, omdat ik zie dat de stillere bewoners in deze huiskamer last hebben van het geroep. Ook voor mij is het een hele uitdaging om de tekst van 'Crazy little thing called love' nog goed te zingen als de drukke dames er hard 'Droomland' doorheen zingen. Een bijzondere medley wordt het!

Voor even een vriendin

In woonkamer 3 zing ik voor mensen met de ziekte van Huntington. Dit is een ongeneeslijke aandoening van de hersenen, die je al op zeer jonge leeftijd kunt krijgen. De woonkamer zit vol met twintigers, dertigers en veertigers. Dat is even omschakelen: zowel in repertoire als in manier van doen. Ik probeer met meer humor en lichtheid en absoluut zonder medelijden of betutteling contact te maken. Er volgt een wilde dans met ongecontroleerde bewegingen (en toch alert blijven dat deze meneer niet valt) op 'Let it be'. 

Spiegelen

Voor een jongen in een rolstoel zing ik 'To make you feel my love'. Qua leeftijd zou hij mijn vriend kunnen zijn. Voor die drie minuten dat we samen zingen, voelt dat ook zo, zie ik aan hem. Ik ben voor even zijn Diva Dichtbij vriendin. Eigenlijk is dat de kern van wat je als Diva Dichtbij doet: Je spiegelt iemand in zijn energie of gemoedstoestand, waardoor iemand zich gezien en erkend voelt. Als je contact maakt, ga je je tot elkaar verhouden en word je voor dat moment iemands (klein)dochter, partner, vriend(in) of maatje. Zo bijzonder vind ik dat!

Leonie van der Wal