Diva Anneke blikt terug op 10 jaar Diva Dichtbij

Voor Anneke is het bijna onmogelijk om één bijzonder moment aan te wijzen. “Het is eigenlijk een aaneenschakeling van bijzondere momenten,” vertelt ze. En toch zijn er herinneringen die ze voor altijd bij haar draagt.

Eén van die momenten vond plaats aan het begin van haar tijd als diva. Ze had al drie huiskamers bezocht toen de begeleiding haar vroeg nog één lied te zingen voor een man die op sterven lag. “Ze wisten niet of hij nog zou reageren,” vertelt Anneke. “Hij was echt in zijn allerlaatste fase. Ze hoopten dat het hem nog wat ontspanning, verlichting of troost zou brengen.” Anneke vond het best spannend. In de kamer was het stil totdat ze zachtjes begon te zingen.

Een engel

In eerste instantie leek er weinig te gebeuren. Tot hij ineens zijn ogen opende, haar handen vastpakte en haar aankeek. Zijn woorden zal ze nooit vergeten: ‘Een engel, een engel.’' “Dat was natuurlijk een heel intens moment,” zegt Anneke. Hij was alleen in die kamer, maar voor even was hij niet alleen. We waren echt met elkaar in verbinding.” Later hoorde ze dat de man kort daarna was overleden. “Dat ik in zijn laatste momenten nog contact met hem heb gehad, heeft heel veel indruk op me gemaakt.”

Voor het eerst hoorden ze haar stem

Ook een andere ontmoeting staat haar nog helder voor de geest. Ze zong voor een vrouw in een rolstoel, hield haar handen vast, en de vrouw zong het lied woord voor woord mee. Ondertussen kwamen zorgmedewerkers één voor één dichterbij. Eerst keek iemand op vanachter haar laptop, daarna werden er collega’s bij gehaald. Uiteindelijk stonden meerdere medewerkers ontroerd toe te kijken, sommigen met tranen in hun ogen. Pas later begreep Anneke waarom. “Ze vertelden me dat deze vrouw al een paar jaar op die locatie woonde, maar dat ze haar nog nooit hadden horen spreken. Ze wisten niet eens hoe haar stem klonk. En nu zong ze ineens een heel lied mee.”
Voor Anneke laat dat zien hoe muziek iets kan openen wat lange tijd verborgen is gebleven. “Ik vind het fijn om onbevangen binnen te stappen, zonder al te veel informatie vooraf. Maar soms is een stukje context heel waardevol. Dan besef je pas echt wat zo’n moment betekent.”

De mooiste dag van mijn leven
In de loop der jaren heeft Anneke niet alleen ontroerende momenten meegemaakt, maar soms ook echt een band opgebouwd met de mensen voor wie ze zingt. Zo vertelt ze over een vrouw met dementie die vroeger concertpianiste was. Vanaf hun eerste ontmoeting voelde Anneke een bijzondere klik.
De vrouw nodigde haar uit op haar kamer en speelde daar piano voor haar. Sindsdien zagen ze elkaar nog een paar keer terug, met soms maanden ertussen. Toch bleef de herkenning. “De laatste keer dat ik haar zag, herkende ze me meteen, ook zonder Diva-kleding. Ze kwam naar me toe, omhelsde me, gaf me een kus en zei: ‘Wat ben ik blij dat je komt zingen. Dit is de mooiste dag van mijn leven.’ Zulke momenten raken Anneke diep. “Dan voel je dat contact alles overstijgt: de ziekte, de tijd, het leeftijdsverschil. Dat is heel bijzonder.”

Van mens tot mens

Als Anneke terugkijkt op tien jaar Diva Dichtbij, is het niet moeilijk om te zeggen waarom ze dit werk nog altijd met zoveel liefde doet. “Het is zó dankbaar,” zegt ze. “Eerder stond ik meer in shows en op podia. Dan krijg je waardering in de vorm van applaus en de energie uit de zaal. Maar hier is het anders. Hier geef je eigenlijk nog meer van jezelf, van je hart en ziel, maar je krijgt er ook zoveel voor terug. Het is echt van mens tot mens.”

Juist die wederkerigheid maakt het werk voor haar zo waardevol. Ze omschrijft het als iets wat haar hart vult, waarna ze dat weer kan doorgeven aan de mensen voor wie ze zingt. “En het is altijd puur. In de ‘gewone’ wereld dragen mensen vaak een masker. Hier niet, hier mag alles er zijn. Van gek dansen tot hard lachen of juist huilen. Die grote emoties mogen bestaan, en dat maakt dit werk zo echt.”

Voor de komende jaren hoopt Anneke vooral dat ze mag blijven doen wat ze nu doet: met dezelfde toewijding, muzikaliteit en warmte mensen raken. “Ik hoop dat ik mensen mag blijven verblijden, troosten en laten voelen dat we eigenlijk allemaal met elkaar verbonden zijn,” zegt ze. “Dat is voor mij persoonlijk heel waardevol. En dat is ook wat ik de mensen voor wie ik zing wil laten ervaren.”