Heel even was er geen ziekte meer

Op 24 januari mocht ik zingen in Klaaswaal, in een kleinschalige woongroep waar de man van Ingrid woont. Ingrid had me uitgenodigd omdat ze iets bijzonders wilde doen. Niet zomaar een optreden, maar een moment. Iets om samen te beleven.

Daarom was ook de familie aanwezig. Haar dochters kwamen, samen met echtgenotes en kleindochters. De ruimte vulde zich langzaam met mensen die elkaar goed kennen, die veel samen delen.

Van tevoren had ik een aantal verzoeknummers gekregen. Daardoor kon ik precies aansluiten bij wat voor hen belangrijk was. Eén lied sprong eruit:Wonderful Tonightvan Eric Clapton. Dat was hun liedje. Tijdens dat nummer begon Ingrid te dansen. Ze zong mee en tegelijk stroomden de tranen over haar wangen. Het was zó intiem. En toch voelde het helemaal veilig. Juist omdat er zoveel vertrouwen en verbondenheid was. Iedereen huilde mee. Zo ontroerend was het moment. Op een gegeven moment zong een van de dochters de tweede stem mee, prachtig. Alsof ze het moment nog verder wilde dragen en ondersteunen. Ik voelde de warmte en liefde door de hele groep gaan.

Wat me ook raakte, was hoe Ingrid genoot van de emoties van de anderen in de woongroep. Niet alleen haar eigen verhaal telde, maar alles wat er om haar heen gebeurde. Gedurende het optreden werd iedereen steeds losser. Er kwam beweging, ontspanning, lachjes.

En bij het laatste lied… Toen danste werkelijk iedereen. De rolstoelen draaiden vrolijk rond. Heel even was er geen ziekte meer. Alleen muziek. Liefde. Aandacht.

Wat was het heerlijk om daar te zijn. Om met liedjes te strooien.

Bij Diva Dichtbij geloven we dat muziek momenten kan openen die anders gesloten blijven. Niet groots of spectaculair, maar dichtbij. Met aandacht voor de mens, voor wat er leeft en voor wat er even nodig is. Momenten zoals deze herinneren ons eraan waarom we dit werk doen en hoe waardevol het is om samen, al is het maar heel even, écht aanwezig te zijn.